Kolektywizacja

Kułacy z pozostałych dwóch grup również nie mieli łatwego życia. Tych nieco mniej niebezpiecznych, zakwalifikowanych na drugim miejscu, wydalano z rodzinnych wiosek i odbierano im cały dobytek, nie wskazywano im jednak miejsca, gdzie muszą się udać bądź gdzie będą przewiezieni. Po prostu otrzymywali zakaz zostawania w swym dotychczasowym miejscu zamieszkania. Kułacy zakwalifikowani na trzecim miejscu mogli pozostać w swych rodzinnych wioskach, odbierano im jednak lwią część ich dobytku. Pozostawiano jedynie ochłapy, a w ramach rekompensaty za takież postępowanie dawano im - oczywiście odgórnie - najgorsze grunty w całej wiosce, jednocześnie nakładając na nich olbrzymie podatki. To sprawiało, że ich żywot stawał się skrajnie trudny. Wielu kułaków z trzeciej grupy decydowało się w końcu na dołączenie do kołchozu, ewentualnie na emigrację do miast. Każdy jeden chłop, który nie chciał dołączyć do kołchozu, stawał się kułakiem - to, w połączeniu z represjami przeciw kułactwu, dobrze obrazuje rzekomą dobrowolność przystępowania do ruchu kołchoźniczego. Kolektywizacja była zwyczajną przemocą i barbarzyństwem, która - co pokazały następne lata - miała naprawdę tragiczne skutki.